کلهرود KALAHROD

 

Buitenlucht

 

Het is 10 uur ‘s avonds als Mohsen plotseling voorstelt: zullenwe naar de bergen gaan? We zitten midden in een verhuizing, en hoewel de helft van de spullen al ingepakt en overgebracht was, leek het plan een welkome afwisseling op de verhuisperikelen en Iraanse televisieavonden. Bovendien werd het nieuwe huis geschilderd (vakmensen zijn niet duur in Iran en zelf je nieuwe huis gaan schilderen is dan ook not done, dat laat je doen). Dus eigenlijk konden we toch niet veel verder dit weekend.
Langs het nieuwe huis voor de tent, kleden, dekens en de er-op-uit-mand (wie had gedacht dat we een paar dagen voor de verhuizing onze kababspiezen, campeergaspitje en buiten-theepot- en-ketel nog nodig zouden hebben) op te halen. Anderhalfuur later hadden we ook nog het benodigde vlees gekocht voor de bergbarbeque voor de volgende dag (zonder eetvoorraad geen uitstapje in Iran) en reden we over een afgelegen weggetje langs een dorp naar een rotsachtige vallei.
We waren hier vaker geweest, want in dit berggebied is een verborgen grot die nauwelijks bekendheid geniet en dan ook nog authentiek is, in tegenstelling tot andere grotten in Iran die met lampen, terrasjes en gebaande paden aangepast zijn aan de noden van het massatoerisme. Nee, deze grot is nog stikdonker, met steile afdalingen, duistere dieptes, verborgen nissen en onverwacht grote ruimtes… Volgens een vriend van ons heeft de grot kilometerslange gangen en hoge gewelven… Toen we laatst een keer afdaalden met een touw en zaklamp, was ons touw helaas te kort om deze gangen te ontdekken, maar minder spannend was het niet. Je kan maar enkele meters voor je kijken en door de dikke lagen stof en zand waan je je al snel in hele andere werelden…. Een keer zijn we met de hele familie hier geweest en al tijdens de steile beklimming van het pad naar de ingang van de grot zijn heel wat schietgebedjes verricht door de zussen van Mohsen, zij lieten dan ook met liefde de eer van de afdaling in de grot zelf aan ons.
Deze keer lieten we echter de grot voor wat ie was. Ik hoopte op een spannende overnachting in de buitenlucht van de bergen ver van de bewoonde wereld, en was dan ook licht teleurgesteld toen Mohsen gelijk de tent wilde opzetten net buiten het dorp. Hier waren we toch al vaker geweest, waarom niet wat verder weg? “Ik zei toch dat hier wolven zijn”, reageerde hij. “Zij weten precies de grens tussen wildernis en mensenwereld. Wil je een hele nacht een vuur aanhouden? Ga jij de hele nacht wakker blijven?” Hannah huiverde… “En bovendien, hier is de waterput –we hadden hier al vaak helder bergwater uit de put omhoog gehesen- ga jij morgen een paar kilometer lopen om water tegaan halen?” Het klonk me allemaal als muziek in de oren en paste helemaal in het plaatje van een spannende overnachting in de bergen, maar allicht had Mohsen een punt; aan Hannah en Sara Mina’s reactie te zien konden we dat maar beter een andere keer doen.
De volgende morgen werd ik wakker van geschuivel. Slaperig keek ik om me heen.. Nieuwsgierig klommen ook de kinderen uit de tent nu het inmiddels licht en een stuk minder spannend was geworden… Geen wilde wolven, maar vier wilde ezels snuffelden bij onze slaapplaats, wie had dat gedacht. Niet lang daarna bleek het spitsuur in de bergen.. Een schaapskudde met klingelende bellen, een enkele auto en oude mensjes die op hun ezels naar een dorp verderop reden… ‘Het is ongeveer twee uur rijden met de ezel’, vertelde een hartelijk oud vrouwtje ons. Sara Mina mocht ook een stukje meerijden. ‘Zal ik haar vanmiddag terugbrengen?’ Maar dat vond Sara Mina dan weer net iets teveel van het goede. De rust keerde weer… Maar tijdens onze ochtendklim werd de stilte aangenaam verbroken door het prachtige geluid van een fluitspeler…

نویسنده : کلهرودی : ٥:٤٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٥/۱۳
Comments نظرات () لینک دائم