کلهرود KALAHROD

غار چاوزمه کلهرود The cave of KALAHROD

                                           بسمه تعالی

 مطلب زير گزارش بازديد يک گروره غارنورد از غار چاوزمه كلهرود KALAHROD CAVE  می باشد که جهت استفاده علاقمندان در سايت قرار گرفته است.

غار كَلَهرود

مصطفى سلاحى‏‏

نوشته زیر در شماره تابستان ۱۳۸۵ ماهنامه كوه منتشر شده است و نگارنده آن را به یاد فريدون اسماعيل‏زاده تقدیم کرده است. تهران‌اونیو با نشریه كوه همكاری نوشتاری دارد.

امروزه گفتوگو از ورزش و اثرات مفيد آن در تندرست زيستن و گريز از رنجورى امرى ثابت شده است. اما بين ورزش كوهنوردى و ديگر رشته‏هاى ورزشى تفاوتهايىست كه آن را به ورزشى انسان‏ساز و ارزنده مبدل نموده: در كوهنوردى يارى‏رسانى و مددكارى به روح مى‏رسد... ميدانى كه تماشاگر ندارد و اين خود افراد گروه‏اند كه ناظر بر عمليات يكديگر بر روى ديواره‏هاى خوفناكى همچون *علم‏كوه* و *بيستون* و ديگر مسيرهاى دشوارند. به هنگام پيش آمد و بروز خطر و حوادث حتى در دورترين نقاط اين سرزمين جوانمردانه براى يارى‏رسانى به آسيب‏ديدگان مى‏شتابند. مجموعه‏اى از خصلت‏هاى نيكوى اخلاقى و انسانى از كوهنورد فردى بزرگوار و وارسته مى‏سازد و ورزش كوهنوردى را به ورزشى انسان‏ساز و والا تبديل مى‏نمايد. مرگ زودرس {فريدون اسماعيل‏زاده} از همين نوع بود «وقتى از مرگ قنارى گفتى / دل پَر ريخته‏ام وحشت كرد». خوشبختانه در فصلنامه كوه شماره چهل و يك در مورد بخشى از فعاليت‏هاى كوه‏نوردى او صحبت به ميان آمده است. او مرگى عقاب‏گونه و بر فراز كوه‏ها را ترجيح مى‏داد اما تقدير چنين بود كه دور از كوه‏ها و در بستر بيمارى تسليم شود.

برای بزرگداشت فريدون و يادى از جان‏باختگان ورزش كوه‏نوردى ايران قرارى با كوه‏نوردان همدان كه همگى از رفقا و همراهان او در صعود به قلل مرتفع بودند، گذاشتيم كه غارى را مورد بازديد قرار دهيم. غار *كَلَهرود*، به اعتبار چند گزارش كه همگى از آن به عنوان يكى از غارهاى طولانى ايران و با تعدادى چاه ياد كرده بودند، انتخاب شد. گروه با ساز و برگ كافى از همدان به سوى *مورچه‏خورت* اصفهان و از آنجا پس از طى چهل كيلومتر در مسير مورچهخورت نطنز به دوراهى كلهرود و سپس با طى بيست و شش كيلومتر راه آسفالته به روستا و نهايتاً بعد از طى سه كيلومتر راه خاكى به دهانه غار رسيده بساط شب‏مانى را در كنار استخر و قناتى زيبا پهن نموده و برنامه بازديد را صبح روز ديگر تعيين نموديم.

غار به سوى جنوب دهان گشوده و از سطح دريا ۱۴۵۰ متر ارتفاع دارد. به نظر مى‏رسد غار در اثر نفوذ آب رودخانه در زمانى كه بستر آن پنجاه متر بالاتر از مسير امروزيش بود، زايش يافته باشد ورودى غار دالانمانند و داراى سقفى كوتاه است كه حداكثر پهناى آن بيست متر و حداقل آن چهار متر مى‏باشد كه با شيبى تند كه در برخى از بخش‏ها حالت پرتگاه پيدا مى‏كند ادامه يافته و پس از طى حدود شصت متر به تالار كوچكى مى‏رسد. تالار كوچك بيضى شكل بوده و ابعادى حدوداً سى در چهل متر دارد و بلنداى آن به حدود شش متر مى‏رسد. تالار كوچك با دالانى كوتاه به تالارى بزرگ يا وسيع‏ترين فضاى غار متصل مى‏گردد. اين تالار از تالار قبلى كمى بزرگ‏تر بوده و ابعادى در حدود ۳۰ متر در ۵۰ متر دارد. اين تالار از پديده‏هاى زيبا و كم‏نظير اين غار به حساب مى‏آيد. سقف و ديوارهاى اين بخش پوشيده ازغارسنگ‏هاى گل‏كلمى و كف آن پوشيده از چكيده‏هاى مخروطى دانه انگورى مى‏باشد حوضچه‏اى مملو از آب، زيبايى‏بخش اين مكان است. سمت راست اين تالار بازديدكنندگان را به انتهاى غار كه فضايى گرد با سقفى كوتاه دارد مى‏برد. در مركز اين تالار ميدانكى قرار دارد كه وسعت آن حدود شصت متر مربع و در مركز آن چاله‏اى كنده شده كه گويا محل برافروختن آتش بوده است و نزديك تنها چاه موجود در غار است، كه دهانه آن حدود دو متر و ژرفايى حدود پنج متر دارد. اين محل احتمالاً قرارگاه افرادى بوده كه در كوتاه مدت در آن مسكن مى‏گرفته‏اند زيرا گذران زندگى در بلندمدت و افروختن آتش در اعماق غارها به علت دود حاصل از سوختن آتش امرى محال است. براى مطالعه زندگى انسان‏هاى غارنشين فقط بايد بخش‏هاى ابتدايى غارها را مورد مطالعه قرار داد حتى اگر آثارى از اين نوع زندگى در اعماق غارها يافت شود. از سمت راست اين تالار دو دهليز جدا مى‏شود كه يكى به اعماق غار رفته و كور مى‏گردد و دهليز آب‏رو است و ديگرى با شيبى تند و چاه مانند به سوى دهانه غار رفته و ورودى دوم يا چاه مانند غار را تشكيل مى‏دهد. مجموعه كليه دهليزهاى قابل عبور و تالارها و دالان‏هاى غار درازايى در حدود هزار و دويست متر دارد. ژرف‏ترين بخش غار انتهاى چاه و تالار بزرگ حدود هزار و چهارصد متر از سطح دريا ارتفاع دارد. ژرفاى دهانه غار تا پست‏ترين نقطه آن حدود پنجاه متر است.

به فاصله دو ساعت از غار كلهرود و در سمت شمال غرب آن چاهى آهكى، اسيد ساخته قرار دارد به نام چاه «وزمه» اين چاه به وسيله {مشهدى رمضان}، مقنى روستا، مورد كاوش قرار گرفته است. چاه استوانه‏اى شكل بوده و قطرى برابر سه متر و ژرفايى برابر شانزده متر دارد و زيستگاه كبوتران است. براى يافتن دهانه آن بايد از بلد محلى استفاده كرد. چكنده چندانى در غار وجود ندارد و بيشترين غارسنگ آن چكيدههايى مخروطى است كه سطح آن‏ها همانند خوشه انگور است كه مانند چكيده‏هاى تالار دوم غار «رودافشان» است.

 افراد شركت كننده: رضا رضايى، محمود رادفر، عباس رنجبران، هادى پورحسينى، على عسگرى، محمد فلاح، صادق سلطانى.


 

 

The following article appeared in the Summer Issue of Kouh Quarterly, a magazine of

mountaineering sports with which TehranAvenue cooperates. The article is dedicated to the memory of mountaineer {Fereydoun Esmailizadeh}.

We all know the positive effects of health achieved through physical exercise. But, among sports, mountaineering is the most refined in terms of character building. The spirit of mountaineering is one of cooperation and confederacy. When a hiker sees another in need of help, she will no doubt come to his aid. When resting, she would offer him the more comfortable spot. About to reach the peak, she will slow down so that her co-hiker can catch up, to share the victory equitably.

Mountaineers don't have audiences that other sports do, as such it is the athlete's inner drive that moves him or her to excel. When an accident takes place, mountaineers from far off place rush to the rescue. This was the case with a great spirit called Fereydoun Esmailizadeh. His untimely death was news to all of us. Kouh Quarterly, in its issue No. 41, tabulated some of the activities of Esmailizadeh. He would've preferred to die like an eagle, perched on high peaks, but his destiny was to pass away in sick bed.

To commemorate the spirit of this mountaineer, several of us decided to visit the KALAHRUD Cave with mountaineers from the HAMEDAN Province. According to various accounts, Kalahrud is one of the deepest caves in Iran. Our group took off from Hamedan one early morning for MURCHEKHORT in the province of Esfahan. From there, we drove 40 km towards the city of NATANZ before reaching the Kalahrud intersection. Another 36 km along the Kalahrud road got us to the village; yet another 3 to the opening of the cave, where we bivouacked next to a beautiful pool whose water came from an underground qanat canal, ready for the morrow's expedition.

The cave's opening faces the south at an elevation of 1450 m. It appears that the cave was formed after water penetrated the rocks when the river was at least 50 m higher than its current level. The opening of the cave is a gallery with a low ceiling. Once inside, the diameter of the cave varies between 4 to 20 m. At times the path turns so steep that it resembles a cliff. Six meters into the cave, we reached a small, oval chamber with a width of 30 to 40 and a height of 6 m. This chamber leads to a larger one (30-50 m wide), which is the biggest space inside the cave. It also offers the most striking view to the visitor. The walls of this hall are covered with pearls and the ground with grape bunches of stalagmites. A small pond adds to the beauty of the hall.

To the right of the larger hall, is an area with a concave, short ceiling. This is the final section of the cave. At the center of this space is a small square 6 m square in area. In the middle of this square a pit had been dug, supposedly to light fire. Near this square is a water well, the only one inside the cave. The opening of this well is 2 m in diameter and 5 m in depth. This space was possibly used for short stays by shelter-seekers. From the right of this space, two passageways branched off, one of which goes to the depths of the cave and is a waterway. The other passageway leads back to the opening of the cave with in steep slope. Together, the passageways of this cave are1200 meters long. The lowest part of the cave is at the end of it, which is 50 m lower than the opening.

نویسنده : کلهرودی : ۱۱:٤٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/٤/۱
Comments نظرات () لینک دائم